Al verschillende jaren wilde ik mijn rugzak legen, die vol zat met onwenselijke gebeurtenissen. In die jaren ben ik ook op zoek gegaan naar een goede therapeut en therapie. Ze konden wel wat voor mij betekenen, maar om verder te komen en alles aan te pakken  kreeg ik altijd te horen dat ze niet meer voor mij konden doen, dan  waar ze mij al mee hadden geholpen. Door te surfen op het internet (lang leve internet) kwam ik de emotieve therapie tegen. Dit voelde gelijk goed, en na een telefonisch contact, voelde dit nog beter en wist ik intuïtief, dat ik hiermee heel ver zou komen. Na elke sessie werd dat gevoel alleen maar versterkt en wist ik dat ik nu eindelijk mijn rugzak kon legen. Gek genoeg kwam ik er gaande weg ook achter dat er nog veel meer gebeurde dan alleen het opruimen van pijn en verdriet.

Ik ben nu veel minder te manipuleren, en  ga veel beter om met vervelende gebeurtenissen. Ook kan ik nu beter mijn grenzen aangeven.

Om een lang verhaal kort te maken, kan ik zeggen dat dit het mooiste en fijnste cadeau is wat ik mijzelf ooit heb gegund en gegeven.

Voor diegene die het erg duur vinden, kan ik zeggen; dit geld ben je ook kwijt als je op vakantie gaat, alleen hier heb je de rest van je leven veel profijt van en een vakantie is alleen een fijne herinnering als deze überhaupt geslaagd was.

Hoe is het gegaan na de sessie? Ik kan wel zeggen dat het erg boeiend is wat er daarna gebeurde. Ging een dag later naar m'n ouders toe ivm het plaatselijke volksfeest en het duurde eigenlijk niet zo heel lang dat er een trigger voorbij kwam waardoor ik normaal gesproken erg veel zelfmedelijden zou hebben.

Heel bijzonder om te voelen in m'n lichaam dat er 'iets' (een soort peilstok ofzo) door m'n lichaam schoot op zoek naar de emmer met 'zelfmedelijden' om daar in te gaan hangen. Alleen was die emmer er niet meer en kwam de peilstok in een soort lege ruimte uit. Het voelde dus echt heel vreemd, want er was niks. De emotie die ik verwachtte was er niet meer. Echt zo raar.

En zo zijn er meer momenten geweest. Dat ik overduidelijk iets in m'n lichaam voel bewegen, ik vervolgens dat onderdompelen in een emotie verwacht en dat die er niet is. Dat het blanco is.

Het mooie hieraan is ook dat je de triggers veel beter gaat herkennen. Omdat je de tijd hebt om de trigger te bekijken en je niet druk bent, overspoeld wordt door de emotie.

Het bijzondere is dat dat bepaalde andere emoties er nog wel zijn (irritatie/ergernis/boosheid over andere mensen bijv) en er dan dus hetzelfde gebeurt maar die peilstok wel in een emmer vol emotie beland. Op die manier is het verschil ook heel goed merkbaar.

Alleen ben ik dan weer verbaasd dat die bepaalde emotie er wel is, en ben ik dus ook in staat nuchterder om te gaan met de emotie. Wel overspoeld worden, maar er veel minder in blijven hangen. Het eerder kunnen loslaten omdat je eigenlijk de constatering doet 'hee, ik kan nog wel boos zijn' en je daar over verwonderen en dan is die boosheid dus vrij snel weg en vergeten.

Vind het echt zo  apart allemaal. Geloof het eigenlijk nog steeds niet echt....snap het ook niet. Maar het is wel erg prettig :-)

Ik wil ook graag die sessie bij je gaan doen. Als één sessie dit al tot gevolg heeft, ben ik benieuwd wat 9 sessies doen!

De emotieve procestherapie ervaren is een wonderlijke reis.

Na een sessie voelde ik me soms zo goed, alsof ik de hele wereld aan kon en soms was ik

gewoon moe en kwam het goede gevoel later.

Het is een proces en ik merkte dat het een tijdje heel goed kon gaan, maar dan kwam

meestal de volgende lading waar ik aan moest werken....en dat was dan even slikken.

Gelukkig komt er dan weer een nieuwe afspraak en los je die ladingen weer op.

Het mooie is dat op die manier heel duidelijk is waar je aan moet werken in de sessie.

Ladingen houden op te bestaan. maar het duurt even voordat het ego dat ook door heeft.

Gedrag gebaseerd op de ladingen duurt soms nog wat voort, je moet er aan wennen dat dat

gedrag niet meer nodig is.

In veel opzichten is mijn leven veranderd.

Ik voel me veel vrijer, heb meer energie en kan me, integenstelling tot voor die tijd, gelukkig

voelen.

Het maken van keuzes is niet meer beladen.

Mijn ervaring met emotieve therapie.

Ik wilde regressie doen. Ik dacht; ik moet het herbeleven, weten maar het vandaan komt om

het een plekje te kunnen geven. Dit was blijkbaar mijn hoofd, mijn ego. Want toen ik tijdens het

intakegesprek een heel gesprek had met Herma realiseerde ik mij al dat het mij eigenlijk geen

moer interesseerde hoe wat en waar enz maar ik wilde er gewoon vanaf. Dit was al mijn

eerste inzicht. Dit voelde al goed. Zelfs mijn vader, een zeer introverte man, zei tegen mij dat

hij al het verschil in mijn ogen kon zien, en dit via skype, via de pc. Geweldig.

Door mijn afspraken heen kreeg ik steeds meer complimenten van vrienden maar ook collega's

dat ik er zo goed uitzag, en dit was echt niet mijn uiterlijk want dat was niet veranderd. Ook zeiden

ze dat ik kalmer en rustiger overkwam. Meer gefocust. En zo voelde ik mij ook.

Ik heb rare dingen meegemaakt tijdens de sessies. Dat ik dacht wat is dit.

De eerste sessie hebben we 13 ladingen verwerkt. Ik was moe en toch had ik de energie van het hele universum. Ik voelde me geweldig.

Nu kan ik elke sessie en mijn gevoel er wel bij beschrijven maar het komt erop neer dat ik vanaf

de eerste dag al merkte dat ik anders reageerde op bepaalde dingen. Dat ik anders was. Ik leerde

mijzelf weer kennen. Wie ik ben. Ik was mijzelf helemaal kwijt geraakt in deze wereld. Ik voelde

mij een aliën. Maar ik ben er weer.

Ik weet dat ik nog een lange weg heb te gaan. Dat de lege plekken weer opgevult moeten worden

met nieuwe handelingen maar ik heb er zin in. I'm back.